ప్రేమ కోసం రాజసభ వరకు వచ్చిన అలంకారవతి కథ అలంకారవతి చంద్రవర్మను వెంటబెట్టుకొని రాజసభకు వెళ్ళింది. రాజుకు నమస్కరించి అక్కడ నిలబడింది. చంద్రవర్మ ఆ రాజును ఆశీర్వదించాడు. అందగాడైన చంద్రవర్మ గొప్ప తేజస్సుతో, మన్మథుడిలా ప్రకాశిస్తూ ఉండటం చూసి, ఆ పట్టణ ప్రభువైన మహేంద్రవర్మ ఆశ్చర్యపోయాడు. రాజు వారిని కూర్చోమని చెప్పి, వేశ్య కూతురైన అలంకారవతిని చూసి ఇలా అడిగాడు: "ఓ అందగత్తె! నువ్వు ఎవరివి? ఈ నగరంలోనే ఉంటావా? నిన్ను నేనెప్పుడూ చూడలేదే! ఈ బ్రాహ్మణోత్తముడు ఎవరు? ఇతడిని ఇప్పుడు ఇక్కడికి ఎందుకు తీసుకొచ్చావు? మీరు వచ్చిన కారణం ఏంటో వివరించు." అందుకు అలంకారవతి రాజుతో ఇలా అంది: "మహాప్రభూ! నేను ఈ నగరంలోనే పేరుపొందిన ఒక వేశ్య కుమార్తెను. నా పేరు అలంకారవతి. నేను ఒక వ్రతాన్ని నియమంగా పెట్టుకుని, మా వేశ్య కుల మర్యాద అయిన వ్యభిచార వృత్తిని వదిలేశాను. బయటి ప్రపంచానికి కూడా తెలియకుండా ఇప్పటివరకు ఇంట్లోనే కాలం గడిపాను. అందుకే మీరు నన్ను చూసే అవకాశం రాలేదు." ఆ తర్వాత ఆమె తన వ్రతం వివరాలను, ఆ బ్రాహ్మణుడు తన ఇంటికి రావడం, అతడిని చూసి తాను మోహించి, నిద్ర లేపడానికి పడిన తాపత్రయాన్ని, తన మనసులోన...
పాపాత్మురాలైన మంథర చేసిన దుర్బోధలన్నీ కైకేయికి తలకెక్కాయి. తాను దశరథమహారాజు వచ్చినప్పుడు నడుచుకోవలసిన తీరును గూర్చి మంథరతో చర్చించింది. అంతలోనే తాను తలపెట్టిన కార్యం సఫలమవుతుందా, కాదా? అని బేలవలె భయపడసాగింది. వారిద్దరూ కూడబలుక్కుని 'అంతా బాగుందని' అనుకున్నారు.
కైకేయి తీసిపారవేసిన నగలన్నీ చిందరవందరగా పడి ఆకాశంలో నక్షత్రాల్లా ప్రకాశిస్తున్నాయి. మాసిన చీర కట్టుకుంది. చక్కగా అల్లుకున్న జడను విడదీసి జుట్టంతా విరబోసుకుంది. కటిక నేల మీద మరణించిన కిన్నర స్త్రీలా పడి ఉంది.
దశరథమహారాజు రాముని పట్టాభిషేకం విషయంగా ఏర్పాట్లు చేయడంలో తలమునకలై ఉన్నాడు. మిగిలిన ఏర్పాట్లన్నింటినీ అతి సన్నిహితులైన వారికి, పురోహితులకు అప్పగించి తాను అంతఃపురానికి వెళ్ళాడు.
ఇంతవరకు రాముని పట్టాభిషేకం విషయం తన గుప్పెట్లో పెట్టుకొని వ్యవహరిస్తూ వచ్చాడు. సమయం దగ్గర పడుతున్నకొద్దీ, విషయాలన్నీ ఒక్కొక్కటిగా బహిర్గతమవుతున్నాయి. ఇంకా అలస్యం చేయకూడదని అనుకున్నాడు. ఈ విషయాలన్నీ బయటకు వచ్చాయి కాబట్టి కైకేయికి తానే స్వయంగా చెప్పటం ఉచితంగా ఉంటుందని అనుకున్నాడు. ఈ విధంగా తనలో తానే అనుకుంటూ కైకేయి మందిరాన్ని ప్రవేశించాడు.
కైకేయి మందిరంలో నెమళ్ళు, రాజహంసలు, క్రౌంచపక్షులు పెంచబడుతూ ఉంటాయి. అందువల్ల ఎప్పుడూ వాటి కిలకిలారావాలతో సందడిగా ఉంటుంది. ఇంటినిండా అనేక మంది గూనివాళ్లు, మరుగుజ్జులైన దాసీలు సందడిగా తిరుగుతూ ఉంటారు. అన్ని ఋతువుల్లోనూ పుష్పించే వృక్షాలతో కూడిన అరామాలెన్నో ఉన్నాయి. వాటి మధ్య దంతంతోను, వెండి బంగారాలతోను తాపడం చేసిన అసనాలుంటాయి. చూసే వారికి అహ్లాదం కలిగిస్తూ ఇంద్రుని ఉద్యానవనమా అని అనిపిస్తూ ఉంటుంది.
అటువంటి భవనంలోకి దశరథుడు కామోద్రేకంతో రతికోసం వచ్చాడు. అక్కడ మనుష్య సంచారంలేదు అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఎప్పుడూ తాను రాగానే కైకేయి ఎదురువచ్చి సాదరంగా ఆహ్వానించి తీసుకువెళ్ళేది. ఈనాడు ఆమె జాడ అయినా తెలియటంలేదు. మనస్సు ఏదో కీడును శంకిస్తూ ఉండగా, అక్కడున్న ద్వారపాలకుని అడిగాడు.
ద్వారపాలకుడు: మహారాజా! రాణిగారు బాగా కోపంగా ఉన్నారు. ఆమె ఇప్పుడు అలకాగృహంలో ఒంటరిగా ఉన్నారు.
ద్వారపాలకుని మాటలు విన్న దశరథుని ఉత్సాహమంతా నీరు కారిపోయింది. దుఃఖంతో నిండిన మనస్సుతో కైకేయి ఉన్న కోపగృహాన్ని చేరుకున్నాడు. కైకేయి కుపితురాలై నేలపై మరణించిన దానిలా పడి ఉంది.
కైకేయి మరణించిన దానిలా కటికనేల మీద పడి ఉండటం దశరథుడు చూశాడు. ఆమె జుట్టంతా దయ్యం పట్టినదానిలా విరబోసుకుంది. ఆమె విసరివేసిన మణిమాణిక్యాలన్నీ నక్షత్రాల్లాగా మెరిసిపోతున్నాయి.
అప్పుడు దశరథుడు, కైకేయిని అనునయిస్తూ ఇలా అన్నాడు:
"ఓ దేవీ! నువ్వు ఎల్లప్పుడూ మంగళకరమైన లక్షణాలు కలిగి ఉండేదానవు. ఈ రోజు నీకు నాపై కోపం ఎందుకు వచ్చిందో తెలియటంలేదు. నిన్ను ఎవరైనా అవమానించారా? దూషించారా? ఏ కారణం చేత నీవు ఈ కోపగృహంలో ఒంటరిగా పడి ఉన్నావు. నీవు నోరు తెరచి అడిగిన వెంటనే ఎంతటి కష్టసాధ్యమైన కోరికనైనా కూడా తీర్చేందుకు నేనుండగా నీవెందుకు దుఃఖించుచున్నావు? పీకిపారవేసిన తీగవలె వడలిపోయి ఉన్నావు.
నీవేమైనా అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్నావా? నీ బాధ ఏమిటో చెప్పు. వెంటనే రాజవైద్యులను పిలిపిస్తాను. లేదా ఎవరికైనా ఏమైనా సహాయం చేయాలని అనుకొంటున్నావా? లేక ఎవరైనా నీకు అపకారం తలపెట్టారా? నిన్ను సంతోషపెట్టేందుకు నన్ను ఏం చేయమంటావో అజ్ఞాపించు. నిన్ను కష్టపెట్టినవాడు చంపదగినవాడైతే చంపుతాను. ఒకవేళ నేను స్వయంగా చంపరాదన్న నియమమున్నట్లయితే, ఎవరిచేతనైనా చంపిస్తాను. నీకు ప్రీతిపాత్రుడైన వాడు ఒకవేళ దరిద్రుడైతే వాడిని కుబేరునిగా చేస్తాను. ఒకవేళ నీకు అపకారం తలపెట్టినవాడు సంపన్నుడే అయితే వాడి సంపద లన్నింటినీ హరిస్తాను.
కైకేయీ! నేను, నాకు సంబంధించిన వారంతా నీ అధీనంలోని వాళ్లమే గదా! నిన్ను వ్యతిరేకించే వారెవరైనా సరే, నేను సహించను. నీ కోసం నా ప్రాణాలనే అర్పిస్తాను. నీకు నాపై ఎంత అధికారమున్నదో నువ్వు ఎరుగవా? ఈ మాటలన్నీ కూడా నేను చేసిన పుణ్యంపై ఒట్టుపెట్టుకొని చెబుతున్నాను. నన్ను నమ్ము. నీ కేది ఇష్టమో అది తప్పక చేస్తాను.”
అంతట కైకేయి తన భర్త చేత శపథం చేయించుకొని గాని తన మనస్సులోని మాటను బయట పెట్టరాదని నిశ్చయించుకొంది.
దశరథుడు అయోధ్యకు చేరటం పరశురాముడు. వెళ్ళగానే రాముడు. విష్ణుధనుస్సును, బాణాలను. వరుణ దేవునికి సమర్పించాడు. దశరథునికి వసిష్టాది. మహర్షులకు నమస్కరించి తండ్రిని వ్యాకులపాటు చెందవలదని ఊరడించాడు. అప్పుడు రాముడు దశరథుడితో ఇలా అన్నాడు: తండ్రీ! పరశురాముడు వెళ్లిపోయాడు. ఇక నీవు ఆతడిని గూర్చి చింతించటం మాను. మనమందరమూ అయోధ్యకు పోదాం. వాన చినుకులకు ఎదురు చూచే చాతక పక్షులవలె సైన్యమంతా నీ ఆజ్ఞలకై వేచి ఉంది. వారందరికీ అయోధ్య వైపు ప్రయాణానికి అనుమతి ఇవ్వు అని అన్నాడు. రాముని మాటలు విన్న దశరథుడు స్పృహని తిరిగి పొందాడు. పుత్రుని ప్రేమానురాగాలతో కౌగలించుకున్నాడు. ఆయనకంతా ఒక కలలాగా అనిపించింది. రాముడు పునర్థన్మ ఎత్తినట్లుగా ఆనందపడిపోయాడు. దశరథుని పరివారమంతా అయోధ్యా నగరం చేరుకున్నారు. నగర వీథులన్నీ నీళ్ళుచల్లి, వీథి వీథికీ తోరణాలు కట్టారు. ప్రజలంతా ఆనందోత్సాహాలతో నాట్యం చేశారు. మంగళవాద్యాలెన్నో మోగించారు. ప్రజలు, మంత్రులు ఎదురు వచ్చి స్వాగత వచనాలు పలికారు. వారంతా అంతఃపురానికి చేరుకున్నారు. కౌసల్య, సుమిత్ర, కైకేయిలు ఎదురువచ్చి సీత, ఊర్మిళ, మాండవీ, శృతకీర్తులను అనురాగంతో అ...
శివ ధనస్సు పూర్వం దక్ష ప్రజాపతి శివుడికి హవిస్సులు ఇవ్వని యాగము ప్రారంభించాడు. శివుడులేని చోట మంగళం ఎలా ఉంటుందని దక్షుని కుమార్తె అయిన సతీదేవి (పార్వతీదేవి); యోగాగ్నిలో శరీరాన్ని వదిలింది. ఆగ్రహించిన శివుడు రుద్రుడయ్యాడు. అసలు ఇలాంటి యాగానికి దేవతలు ఎందుకు వెళ్ళారని ఆయన ధనుస్సు పట్టుకున్నాడు, వెంటనే దేవతలు ప్రార్థించగా ఆయన శాంతించాడు. ఆ ధనుస్సుని జనక మహారాజు వంశములో పుట్టిన దేవరాతుడు అనే రాజు దగ్గర న్యాసంగా (అంటే కొంతకాలం ఉంచారు) ఉంచారు. అప్పుడా దేవరాతుడు ఆ ధనుస్సుని ఒక మంజుషలో (పెద్ద పెట్టె) పెట్టాడు. చక్రాలున్నా ఆ మంజుషలో శివ ధనుస్సు ఉండగా తొయ్యాలంటే దాదాపు 5000 మంది కావాలి. అలా ఆ విదేహ వంశీయులు ఆ శివ ధనుస్సుని రోజు పూజిస్తూ, పరమ పవిత్రంగా చూసుకుంటూ ఉన్నారు. అలాగే నేను ఒకప్పుడు యజ్ఞము చేద్దామని భూమిని దున్నుతున్నాను. అలా దున్నుతున్నప్పుడు నాగటి చాలుకి తగిలి ఒక బాలిక తనంత తానుగా పైకి లేచింది. నాగటి చాలుకి తగిలి పైకి వచ్చింది కనుక, అలాగే భూమికి ఉన్నంత ఓర్పు ఉన్నది కనుక ఆమెని సీతా అని పిలిచాము (జనకుని కూతురు కనుక జానకి, మిథిలానగరంలో పుట్టింది కనుక మైథిలి, దేహం మీద భ్రాంతిలేన...
గొప్ప త్యాగం శివానందుడు అనే వ్యక్తి ఒకనాడు అరణ్య మార్గంలో వస్తుండగా ఒక రాక్షసుడు అతనికి ఎదురొచ్చి “ఓయి మానవుడా! నేను మిక్కిలి ఆకలితో ఉన్నాను. నిన్ను తినేస్తాను" అన్నాడు. శివానందుడు చేతులు జోడించి "రాక్షసోత్తమా! నేను నా కుమారై వివాహం కోసం ఆభరణాలు తీసుకుని వెళుతున్నాను. ఇవి ఇంటిలో ఇచ్చి మరల వచ్చి నీకు ఆహారం కాగలను” అన్నాడు, "వెళ్లి త్వరగా రా” అన్నాడు రాక్షసుడు. శివానందుడు త్వరగా ఇంటికివెళ్లి నగలు తన భార్య చేతికిచ్చి "అమ్మాయి వివాహం చక్కగా జరిపించు. నేను రాక్షసునికి ఆహారంగా వెళుతున్నాను." అని విషయం వివరించాడు. చాటునుండి ఇది విన్న శివానందుడి తనయుడు తండ్రి కంటే ముందుగానే పరుగుపరుగున రాక్షసుడి వద్దకు వచ్చి “నా తండ్రికి బదులుగా నన్ను ఆహారంగా స్వీకరించు" అన్నాడు. అంతలో శివానందుడు వచ్చి కుమారుడిని వదిలివేసి, తనను తినమని అన్నాడు. వీరిద్దరూ వాదులాడుకుంటూ ఉండగానే దూరం నుంచి కర్ర సాయంతో ఒక వృద్ధుడు వచ్చి "నేను శివానందుడి తండ్రిని. నన్ను తిని వాళ్లను వదిలేయి" అన్నాడు. అంతలో ఒక ముత్తయిదువ వచ్చి "భర్తనో, కొడుకునో కోల్పోయి నేను జీవించ లేను, నన్ను తిను"...
Comments