ప్రేమ కోసం రాజసభ వరకు వచ్చిన అలంకారవతి కథ అలంకారవతి చంద్రవర్మను వెంటబెట్టుకొని రాజసభకు వెళ్ళింది. రాజుకు నమస్కరించి అక్కడ నిలబడింది. చంద్రవర్మ ఆ రాజును ఆశీర్వదించాడు. అందగాడైన చంద్రవర్మ గొప్ప తేజస్సుతో, మన్మథుడిలా ప్రకాశిస్తూ ఉండటం చూసి, ఆ పట్టణ ప్రభువైన మహేంద్రవర్మ ఆశ్చర్యపోయాడు. రాజు వారిని కూర్చోమని చెప్పి, వేశ్య కూతురైన అలంకారవతిని చూసి ఇలా అడిగాడు: "ఓ అందగత్తె! నువ్వు ఎవరివి? ఈ నగరంలోనే ఉంటావా? నిన్ను నేనెప్పుడూ చూడలేదే! ఈ బ్రాహ్మణోత్తముడు ఎవరు? ఇతడిని ఇప్పుడు ఇక్కడికి ఎందుకు తీసుకొచ్చావు? మీరు వచ్చిన కారణం ఏంటో వివరించు." అందుకు అలంకారవతి రాజుతో ఇలా అంది: "మహాప్రభూ! నేను ఈ నగరంలోనే పేరుపొందిన ఒక వేశ్య కుమార్తెను. నా పేరు అలంకారవతి. నేను ఒక వ్రతాన్ని నియమంగా పెట్టుకుని, మా వేశ్య కుల మర్యాద అయిన వ్యభిచార వృత్తిని వదిలేశాను. బయటి ప్రపంచానికి కూడా తెలియకుండా ఇప్పటివరకు ఇంట్లోనే కాలం గడిపాను. అందుకే మీరు నన్ను చూసే అవకాశం రాలేదు." ఆ తర్వాత ఆమె తన వ్రతం వివరాలను, ఆ బ్రాహ్మణుడు తన ఇంటికి రావడం, అతడిని చూసి తాను మోహించి, నిద్ర లేపడానికి పడిన తాపత్రయాన్ని, తన మనసులోన...
అప్పుడు రాముడు దశరథుడితో ఇలా అన్నాడు: తండ్రీ! పరశురాముడు వెళ్లిపోయాడు. ఇక నీవు ఆతడిని గూర్చి చింతించటం మాను. మనమందరమూ అయోధ్యకు పోదాం. వాన చినుకులకు ఎదురు చూచే చాతక పక్షులవలె సైన్యమంతా నీ ఆజ్ఞలకై వేచి ఉంది. వారందరికీ అయోధ్య వైపు ప్రయాణానికి అనుమతి ఇవ్వు అని అన్నాడు.
రాముని మాటలు విన్న దశరథుడు స్పృహని తిరిగి పొందాడు. పుత్రుని ప్రేమానురాగాలతో కౌగలించుకున్నాడు. ఆయనకంతా ఒక కలలాగా అనిపించింది. రాముడు పునర్థన్మ ఎత్తినట్లుగా ఆనందపడిపోయాడు.
దశరథుని పరివారమంతా అయోధ్యా నగరం చేరుకున్నారు. నగర వీథులన్నీ నీళ్ళుచల్లి, వీథి వీథికీ తోరణాలు కట్టారు. ప్రజలంతా ఆనందోత్సాహాలతో నాట్యం చేశారు. మంగళవాద్యాలెన్నో మోగించారు. ప్రజలు, మంత్రులు ఎదురు వచ్చి స్వాగత వచనాలు పలికారు.
వారంతా అంతఃపురానికి చేరుకున్నారు. కౌసల్య, సుమిత్ర, కైకేయిలు ఎదురువచ్చి సీత, ఊర్మిళ, మాండవీ, శృతకీర్తులను అనురాగంతో అక్కున చేర్చుకొన్నారు. నూతన వధువులందరూ గృహ ఇలవేల్చులను భక్తితో పూజించారు. తరువాత బ్రాహ్మణులకు గోవులను,
ధనధాన్యాలను దానం చేశారు. వారందరూ భర్తలతో చేరి ఏకాంతంలో ఆనందంగా గడిపారు. రామలక్ష్మణ భరకశత్రుఘ్నులు తల్లిదండ్రులకు సేవలు చేస్తూ వారిని ఆనందపరచసాగారు.
ఇలా కొంతకాలము గడచిపోయింది.
అప్పుడు దశరథుడు భరతుడితో ఇలా అన్నాడు : కుమారా! భరతా! నీ తాతగారు కేకయ మహారాజు నిన్ను చూడవలెనని ముచ్చటపడుచున్నారట. నిన్ను వారి వద్దకు తీసుకొని వెళ్ళేందుకు నీ మేనమామ యాధాజిత్తు మిథిలానగరానికి వచ్చి నన్నా విధంగా ప్రార్థించాడు. నాయనా! నీవు వారితో వెళ్ళి వారికి ఆనందం కలిగించు అని అన్నాడు.
అంతట భరతుడు తండ్రి చెప్పినట్లు మేనమామతో కలసి కేకయ మహారాజును చూసేందుకు శత్రుఘ్మునితో కలసి వెళ్ళే ముందుగా తండ్రిని తల్లులను రామలక్ష్మణులను కౌగలించుకొని వారి వద్ద సెలవు తీసుకొనివెళ్తాడు.
భరతుడు వెళ్ళిన తర్వాత రామలక్ష్మణులు తల్లిదండ్రులకు సేవలు చేస్తూ వారిని ఆనందపరచసాగారు. తండ్రితోపాటు రాచకార్యాలందు సహాయం చేస్తూ, ప్రజాహితులై ప్రజల మన్నలను అందుకొంటూ తల్లులకు, తండ్రికి, గురువులకు ఇంకా ఇతర పెద్దలందరికీ సమయోచితంగా సేవలు చేస్తూ తలలో నాలుకై మెలగసాగారు.
రాముడి మనస్సు ఎప్పుడూ సీత మీదనే ఉండేది. ఆమె సౌజన్యం, సౌందర్యం, సౌశీల్యం వంటి సద్గుణాలన్నీ రాముని ఆకట్టుకున్నాయి. సీతకు కూడా ఎల్లవేళలా మనస్సు రాముని మీదనే ఉండేది. తాను శివధనుస్సును విరిచి వైదేహీయుల మనస్సు దోచుకున్నా, దశరథుడు వచ్చి తన అంగీకారం తెలిపేవరకు రాముడు, సీతను గూర్చి ఆలోచించనైనా లేదు. తండ్రి అంగీకరించిన సంబంధమవటం వలన అతడికి సీతపై మక్కువ వృద్ధి చెందింది. తండ్రి అంగీకరించి చేసిన సంబంధ మవటం వలనా, ఆమె రూప గుణానురాగముల చేతా రామునికి ఆమె యందు అనురాగం వృద్ధి చెందినది. కాని సీత మాత్రం రాముడు తన భర్త అన్న ఒక్క కారణం చేత రాముని ప్రేమిస్తూ ఉండేది. ఒకరికొకరు వారి హృదయాల్లో ఉండే భావాలను సునాయాసంగా గ్రహిస్తూ, ఆ విధంగా నడచుకుంటూ ఉండేవారు. సీతపై రామునికుండే ప్రేమకంటే సీతకు రామునిపై ప్రేమ రెట్టింపు ఉండేది. వారి ప్రేమానురాగాలను కొలిచే సాధనాలు గాని, ఇంత అని చెప్పగలిగేవారు. గాని, భూమండలంలో ఎవరూ లేదు. వారు ఆ విధంగా చాలాకాలం లక్ష్మీడేవితో కూడిన విష్ణుమూర్తివలె ప్రకాశించసాగారు.
శివ ధనస్సు పూర్వం దక్ష ప్రజాపతి శివుడికి హవిస్సులు ఇవ్వని యాగము ప్రారంభించాడు. శివుడులేని చోట మంగళం ఎలా ఉంటుందని దక్షుని కుమార్తె అయిన సతీదేవి (పార్వతీదేవి); యోగాగ్నిలో శరీరాన్ని వదిలింది. ఆగ్రహించిన శివుడు రుద్రుడయ్యాడు. అసలు ఇలాంటి యాగానికి దేవతలు ఎందుకు వెళ్ళారని ఆయన ధనుస్సు పట్టుకున్నాడు, వెంటనే దేవతలు ప్రార్థించగా ఆయన శాంతించాడు. ఆ ధనుస్సుని జనక మహారాజు వంశములో పుట్టిన దేవరాతుడు అనే రాజు దగ్గర న్యాసంగా (అంటే కొంతకాలం ఉంచారు) ఉంచారు. అప్పుడా దేవరాతుడు ఆ ధనుస్సుని ఒక మంజుషలో (పెద్ద పెట్టె) పెట్టాడు. చక్రాలున్నా ఆ మంజుషలో శివ ధనుస్సు ఉండగా తొయ్యాలంటే దాదాపు 5000 మంది కావాలి. అలా ఆ విదేహ వంశీయులు ఆ శివ ధనుస్సుని రోజు పూజిస్తూ, పరమ పవిత్రంగా చూసుకుంటూ ఉన్నారు. అలాగే నేను ఒకప్పుడు యజ్ఞము చేద్దామని భూమిని దున్నుతున్నాను. అలా దున్నుతున్నప్పుడు నాగటి చాలుకి తగిలి ఒక బాలిక తనంత తానుగా పైకి లేచింది. నాగటి చాలుకి తగిలి పైకి వచ్చింది కనుక, అలాగే భూమికి ఉన్నంత ఓర్పు ఉన్నది కనుక ఆమెని సీతా అని పిలిచాము (జనకుని కూతురు కనుక జానకి, మిథిలానగరంలో పుట్టింది కనుక మైథిలి, దేహం మీద భ్రాంతిలేన...
గొప్ప త్యాగం శివానందుడు అనే వ్యక్తి ఒకనాడు అరణ్య మార్గంలో వస్తుండగా ఒక రాక్షసుడు అతనికి ఎదురొచ్చి “ఓయి మానవుడా! నేను మిక్కిలి ఆకలితో ఉన్నాను. నిన్ను తినేస్తాను" అన్నాడు. శివానందుడు చేతులు జోడించి "రాక్షసోత్తమా! నేను నా కుమారై వివాహం కోసం ఆభరణాలు తీసుకుని వెళుతున్నాను. ఇవి ఇంటిలో ఇచ్చి మరల వచ్చి నీకు ఆహారం కాగలను” అన్నాడు, "వెళ్లి త్వరగా రా” అన్నాడు రాక్షసుడు. శివానందుడు త్వరగా ఇంటికివెళ్లి నగలు తన భార్య చేతికిచ్చి "అమ్మాయి వివాహం చక్కగా జరిపించు. నేను రాక్షసునికి ఆహారంగా వెళుతున్నాను." అని విషయం వివరించాడు. చాటునుండి ఇది విన్న శివానందుడి తనయుడు తండ్రి కంటే ముందుగానే పరుగుపరుగున రాక్షసుడి వద్దకు వచ్చి “నా తండ్రికి బదులుగా నన్ను ఆహారంగా స్వీకరించు" అన్నాడు. అంతలో శివానందుడు వచ్చి కుమారుడిని వదిలివేసి, తనను తినమని అన్నాడు. వీరిద్దరూ వాదులాడుకుంటూ ఉండగానే దూరం నుంచి కర్ర సాయంతో ఒక వృద్ధుడు వచ్చి "నేను శివానందుడి తండ్రిని. నన్ను తిని వాళ్లను వదిలేయి" అన్నాడు. అంతలో ఒక ముత్తయిదువ వచ్చి "భర్తనో, కొడుకునో కోల్పోయి నేను జీవించ లేను, నన్ను తిను"...
Comments