ప్రేమ కోసం రాజసభ వరకు వచ్చిన అలంకారవతి కథ అలంకారవతి చంద్రవర్మను వెంటబెట్టుకొని రాజసభకు వెళ్ళింది. రాజుకు నమస్కరించి అక్కడ నిలబడింది. చంద్రవర్మ ఆ రాజును ఆశీర్వదించాడు. అందగాడైన చంద్రవర్మ గొప్ప తేజస్సుతో, మన్మథుడిలా ప్రకాశిస్తూ ఉండటం చూసి, ఆ పట్టణ ప్రభువైన మహేంద్రవర్మ ఆశ్చర్యపోయాడు. రాజు వారిని కూర్చోమని చెప్పి, వేశ్య కూతురైన అలంకారవతిని చూసి ఇలా అడిగాడు: "ఓ అందగత్తె! నువ్వు ఎవరివి? ఈ నగరంలోనే ఉంటావా? నిన్ను నేనెప్పుడూ చూడలేదే! ఈ బ్రాహ్మణోత్తముడు ఎవరు? ఇతడిని ఇప్పుడు ఇక్కడికి ఎందుకు తీసుకొచ్చావు? మీరు వచ్చిన కారణం ఏంటో వివరించు." అందుకు అలంకారవతి రాజుతో ఇలా అంది: "మహాప్రభూ! నేను ఈ నగరంలోనే పేరుపొందిన ఒక వేశ్య కుమార్తెను. నా పేరు అలంకారవతి. నేను ఒక వ్రతాన్ని నియమంగా పెట్టుకుని, మా వేశ్య కుల మర్యాద అయిన వ్యభిచార వృత్తిని వదిలేశాను. బయటి ప్రపంచానికి కూడా తెలియకుండా ఇప్పటివరకు ఇంట్లోనే కాలం గడిపాను. అందుకే మీరు నన్ను చూసే అవకాశం రాలేదు." ఆ తర్వాత ఆమె తన వ్రతం వివరాలను, ఆ బ్రాహ్మణుడు తన ఇంటికి రావడం, అతడిని చూసి తాను మోహించి, నిద్ర లేపడానికి పడిన తాపత్రయాన్ని, తన మనసులోన...
మహాదేవుడైనా శివుడు విశ్వామిత్రుడికి ఏమి వరం ఇచ్చాడు?
విశ్వామిత్రుడు హిమాలయాలకు వెళ్ళి మహాదేవుడైనా శివుడి కోసం తపస్సు చేశాడు. కొన్ని సంవత్సరాలకు విశ్వామిత్రుడి తపస్సుకు సంతోషించి శివుడు విశ్వామిత్రుడి ఎదుట ప్రత్యక్షం అయ్యాడు .
తరువాత శివుడు విశ్వామిత్రుడితో నీవు ఎందుకు ఇంత ఘోర తపస్సు చేస్తున్నావు. నీకు ఏమి వరం కావాలో కోరుకో అని అడిగాడు.
మహాదేవా! నువ్వు నిజంగా నా తపస్సుకు ప్రీతి చెందిన వాడివైతే నేను ఎవరి దగ్గరకి వెళ్ళి ధనుర్వేదాన్ని ఉపదేశం పొందకుండా నాకు ఆ ధనుర్వేదంలోని అస్త్రాలన్నీ అంటే దేవతలకు, దానవులకు, మహర్షులకు, యక్ష, రాక్షస, గంధర్వ, కిన్నెర, కింపురుషలకు తెలిసిన అన్నీ అస్త్రాలన్నీ రహస్యాలతో సహా తెలిసేలా అనుగ్రహించమని శివుడిని కోరాడు. దానికి శివుడు తథాస్తు అన్నాడు.
పౌర్ణమి రోజు సముద్రం ఎలా పొంగుతుందో, అలాగే విశ్వామిత్రుడు పొంగిన ఆత్మ విశ్వాసంతో రథమెక్కి వశిష్ఠుడి ఆశ్రమానికి వెళ్తాడు. ఆయన ఆశ్రమానికి వెళ్ళి వశిష్ట మహర్షి ఆశ్రమాన్ని నాశనం చేయడం ప్రారంభిస్తాడు. దానితో ఆశ్రమంలోని మునులు అందరు తలా ఒక దిక్కుగా పారిపోయారు. పక్షులు, జంతువులు కొన్ని చనిపోగా మరి కొన్ని పారిపోయి ప్రాణాలు దక్కించుకున్నాయి.
"భయపడకండి, నేను విశ్వామిత్రుడిని ఎదిరిస్తాను. మిమ్ముల్ని రక్షిస్తాను" అని వశిష్ఠుడు అరుస్తున్నాడు కాని ఎవరు అతని మాట వినలేదు. అందరు పారిపోయారు. వశిష్ఠ మహర్షి ఆశ్రమం అంతా స్మశానంలా మారిపోయింది.
విశ్వామిత్రుడు చేసిన మారణకాండ చూసి వశిష్ఠుడు అతనితో ఇలా అన్నాడు: " ఓ విశ్వామిత్రా! నేను ఎంతో కాలంగా పెంచి పోషించిన జీవాలను, వృద్ధి చేసిన ఆశ్రమాన్ని క్షణకాలంలో నాశనం చేశావు. ఇక నేను నిన్ను నాశనం చేస్తాను" అని తన దండమును చేతిలోకి తీసుకొని విశ్వామిత్రునికి ఎదురుగా నిలబడ్డాడు.
ఆయన ఆ బ్రహ్మదండాన్ని అలా పట్టుకొని ఉంటే అది ఎలా ఉందంటే సమస్త లోకాలను శాసించగలిగే యమదండాన్ని పట్టుకున్న యముడిలా ఉన్నారు.
అయినా విశ్వామిత్రుడు లెక్కచేయక వశిష్ఠ మహర్షి మీదకు ఆగ్నేయాస్త్రాన్ని వదిలారు. వశిష్ఠుడి బ్రహ్మదండం ,ముందు ఆగ్నేయాస్త్రం నీటి ముందు అగ్ని మాదిరి శాంతించి వశిష్ఠుడి బ్రహ్మదండంలోకి వెళ్ళిపోయింది. దానితో విశ్వామిత్రుడి కోపం పెరిగి వెంటనే వారుణాస్త్రం, ఇంద్రాస్త్రం, పాశుపతాస్త్రం, ఇషీకాస్త్రం, మానవాస్త్రం, గాంధర్వాస్త్రం, బ్రహ్మపాశం, కాలపాశం, వారుణపాశం, పినాకాస్త్రం, క్రౌంచాస్త్రం, ధర్మచక్రం, కాలచక్రం, విష్ణుచక్రం, త్రిశులం, కాపాలం అనే కంకణం, రకరకాల పిడుగులు, కంకాళం,ముసలం, పెద్ద పెద్ద గదలు మొదలైన అన్ని రకాల అస్త్రాలు వశిష్ఠుడి మీదకు వదిలాడు.
విశ్వామిత్రుడు ప్రయోగించిన ఆ అస్త్రములను అన్ని వశిష్ఠ మహర్షి బ్రహ్మదండంలోకి వెళ్లిపోయాయి. ఇక విశ్వామిత్రుడి దగ్గర మిగిలింది బ్రహ్మాస్త్రం మాత్రమే. దానిని కూడా వశిష్ఠుడి మీద ప్రయోగించాడు.
ఆ బ్రహ్మాస్త్రం వినాశనాన్ని సృష్టించడం ప్రారంభించింది, లోకములన్నీ ఆ బ్రహ్మాస్త్ర శక్తికి మండిపోతున్నాయి, ముల్లోకాలు తల్లడిల్లిపోతున్నాయి.
దేవతలు, గంధర్వలు అందరు వశిష్ఠ మహర్షి దగ్గరకు వెళ్ళి బ్రహ్మాస్త్రాన్ని శాంతింప చేయమని ప్రార్ధించారు. దానితో బ్రహ్మస్త్రం కూడా వశిష్ఠ మహర్షి బ్రహ్మదండంలోకి వెళ్ళిపోయింది.
ఇంత చేసిన విశ్వామిత్రుడికి భంగపాటు కలిగింది. అవమానభారంతో కృంగిపోయాడు. క్షత్రియ బలం కన్నా బ్రహ్మా తేజస్సు గొప్పదని తెలుసుకున్నాడు.
వశిష్ఠ మహర్షి బ్రహ్మర్షి కనుక నేను ఆయనని ఓడించలేకపోయాను, కాబట్టి నేను బ్రహ్మర్షి అవుతాను అని విశ్వామిత్రుడు దక్షిణ దిక్కుకి వెళ్ళాడు.
దశరథుడు అయోధ్యకు చేరటం పరశురాముడు. వెళ్ళగానే రాముడు. విష్ణుధనుస్సును, బాణాలను. వరుణ దేవునికి సమర్పించాడు. దశరథునికి వసిష్టాది. మహర్షులకు నమస్కరించి తండ్రిని వ్యాకులపాటు చెందవలదని ఊరడించాడు. అప్పుడు రాముడు దశరథుడితో ఇలా అన్నాడు: తండ్రీ! పరశురాముడు వెళ్లిపోయాడు. ఇక నీవు ఆతడిని గూర్చి చింతించటం మాను. మనమందరమూ అయోధ్యకు పోదాం. వాన చినుకులకు ఎదురు చూచే చాతక పక్షులవలె సైన్యమంతా నీ ఆజ్ఞలకై వేచి ఉంది. వారందరికీ అయోధ్య వైపు ప్రయాణానికి అనుమతి ఇవ్వు అని అన్నాడు. రాముని మాటలు విన్న దశరథుడు స్పృహని తిరిగి పొందాడు. పుత్రుని ప్రేమానురాగాలతో కౌగలించుకున్నాడు. ఆయనకంతా ఒక కలలాగా అనిపించింది. రాముడు పునర్థన్మ ఎత్తినట్లుగా ఆనందపడిపోయాడు. దశరథుని పరివారమంతా అయోధ్యా నగరం చేరుకున్నారు. నగర వీథులన్నీ నీళ్ళుచల్లి, వీథి వీథికీ తోరణాలు కట్టారు. ప్రజలంతా ఆనందోత్సాహాలతో నాట్యం చేశారు. మంగళవాద్యాలెన్నో మోగించారు. ప్రజలు, మంత్రులు ఎదురు వచ్చి స్వాగత వచనాలు పలికారు. వారంతా అంతఃపురానికి చేరుకున్నారు. కౌసల్య, సుమిత్ర, కైకేయిలు ఎదురువచ్చి సీత, ఊర్మిళ, మాండవీ, శృతకీర్తులను అనురాగంతో అ...
శివ ధనస్సు పూర్వం దక్ష ప్రజాపతి శివుడికి హవిస్సులు ఇవ్వని యాగము ప్రారంభించాడు. శివుడులేని చోట మంగళం ఎలా ఉంటుందని దక్షుని కుమార్తె అయిన సతీదేవి (పార్వతీదేవి); యోగాగ్నిలో శరీరాన్ని వదిలింది. ఆగ్రహించిన శివుడు రుద్రుడయ్యాడు. అసలు ఇలాంటి యాగానికి దేవతలు ఎందుకు వెళ్ళారని ఆయన ధనుస్సు పట్టుకున్నాడు, వెంటనే దేవతలు ప్రార్థించగా ఆయన శాంతించాడు. ఆ ధనుస్సుని జనక మహారాజు వంశములో పుట్టిన దేవరాతుడు అనే రాజు దగ్గర న్యాసంగా (అంటే కొంతకాలం ఉంచారు) ఉంచారు. అప్పుడా దేవరాతుడు ఆ ధనుస్సుని ఒక మంజుషలో (పెద్ద పెట్టె) పెట్టాడు. చక్రాలున్నా ఆ మంజుషలో శివ ధనుస్సు ఉండగా తొయ్యాలంటే దాదాపు 5000 మంది కావాలి. అలా ఆ విదేహ వంశీయులు ఆ శివ ధనుస్సుని రోజు పూజిస్తూ, పరమ పవిత్రంగా చూసుకుంటూ ఉన్నారు. అలాగే నేను ఒకప్పుడు యజ్ఞము చేద్దామని భూమిని దున్నుతున్నాను. అలా దున్నుతున్నప్పుడు నాగటి చాలుకి తగిలి ఒక బాలిక తనంత తానుగా పైకి లేచింది. నాగటి చాలుకి తగిలి పైకి వచ్చింది కనుక, అలాగే భూమికి ఉన్నంత ఓర్పు ఉన్నది కనుక ఆమెని సీతా అని పిలిచాము (జనకుని కూతురు కనుక జానకి, మిథిలానగరంలో పుట్టింది కనుక మైథిలి, దేహం మీద భ్రాంతిలేన...
గొప్ప త్యాగం శివానందుడు అనే వ్యక్తి ఒకనాడు అరణ్య మార్గంలో వస్తుండగా ఒక రాక్షసుడు అతనికి ఎదురొచ్చి “ఓయి మానవుడా! నేను మిక్కిలి ఆకలితో ఉన్నాను. నిన్ను తినేస్తాను" అన్నాడు. శివానందుడు చేతులు జోడించి "రాక్షసోత్తమా! నేను నా కుమారై వివాహం కోసం ఆభరణాలు తీసుకుని వెళుతున్నాను. ఇవి ఇంటిలో ఇచ్చి మరల వచ్చి నీకు ఆహారం కాగలను” అన్నాడు, "వెళ్లి త్వరగా రా” అన్నాడు రాక్షసుడు. శివానందుడు త్వరగా ఇంటికివెళ్లి నగలు తన భార్య చేతికిచ్చి "అమ్మాయి వివాహం చక్కగా జరిపించు. నేను రాక్షసునికి ఆహారంగా వెళుతున్నాను." అని విషయం వివరించాడు. చాటునుండి ఇది విన్న శివానందుడి తనయుడు తండ్రి కంటే ముందుగానే పరుగుపరుగున రాక్షసుడి వద్దకు వచ్చి “నా తండ్రికి బదులుగా నన్ను ఆహారంగా స్వీకరించు" అన్నాడు. అంతలో శివానందుడు వచ్చి కుమారుడిని వదిలివేసి, తనను తినమని అన్నాడు. వీరిద్దరూ వాదులాడుకుంటూ ఉండగానే దూరం నుంచి కర్ర సాయంతో ఒక వృద్ధుడు వచ్చి "నేను శివానందుడి తండ్రిని. నన్ను తిని వాళ్లను వదిలేయి" అన్నాడు. అంతలో ఒక ముత్తయిదువ వచ్చి "భర్తనో, కొడుకునో కోల్పోయి నేను జీవించ లేను, నన్ను తిను"...
Comments